O χρυσαυγίτης των σαλονιών
Τάσος Δούσης , ο χρυσαυγίτης των σαλονιών.
Ο ναζισμός δεν γεννήθηκε στα καταγώγια. Γεννήθηκε μέσα στην κρίση του αστικού κόσμου, εκεί όπου το κεφάλαιο, η εξουσία και ο φόβος της κοινωνικής ανατροπής αναζητούσαν τον μηχανισμό που θα έστρεφε την οργή των καταπιεσμένων εναντίον άλλων καταπιεσμένων. Η αστική τάξη είναι η σάπια μήτρα που τον γεννά, και βέβαια τα σάπια παιδιά της είναι αυτά που τον διακηρύττουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο.
Πρώτα καλλιεργείται στα σαλόνια και μετά κατεβαίνει στον δρόμο.
Πρώτα γίνεται ιδεολογία και μετά γίνεται ρόπαλο.
Πρώτα γίνεται λόγος και μετά γίνεται πράξη.
Και γι' αυτό ο χρυσαυγιτισμός δεν χρειάζεται αρχικά μαύρες μπλούζες, εμβλήματα και ξυρισμένα κεφάλια. Μπορεί να εμφανιστεί με κοστούμι, μικρόφωνο, ταξιδιωτικές εκπομπές και εικόνες από πεντάστερα ξενοδοχεία.
Ακριβώς εκεί βρίσκεται η περίπτωση του Τάσου Δούση.
Στις 9 Ιουλίου 2025 δημοσίευσε την περίφημη ανάρτηση "Ντου από παντού", στην οποία χαρακτήρισε τις αφίξεις μεταναστών στην Κρήτη "κανονική εισβολή από λαθρομετανάστες", υποστήριξε ότι υπάρχει ζήτημα "εθνικής ασφάλειας", μίλησε για ενδεχόμενη εξέγερση και έφτασε να θέσει ακόμη και θέμα ετοιμότητας στρατού και ΜΑΤ. Στην ίδια ανάρτηση υποστήριξε ότι "λύση είναι η φυλάκιση" για όσους εισέρχονται παράνομα στη χώρα. Τι περισσότερο ή λιγότερο έλεγε η χρυσή αυγή?
Αυτά δεν είναι λόγια που χρειάζονται ερμηνευτή.
Είναι γραμμένα.
Και όταν ένας άνθρωπος που έχει κάνει την περιπλάνηση στον κόσμο επάγγελμα παρουσιάζει τον απελπισμένο άνθρωπο που διασχίζει τη θάλασσα για να σωθεί ως "εισβολέα", η αντίφαση γίνεται γκροτέσκα.
Ο ένας διασχίζει σύνορα με αεροπορικό εισιτήριο, διαβατήριο και κράτηση σε πεντάστερο ξενοδοχείο.
Ο άλλος διασχίζει τη θάλασσα μέσα σε μια βάρκα επειδή πίσω του μπορεί να υπάρχει πόλεμος, πείνα, διωγμός ή απόλυτη καταστροφή.
Ο ένας ονομάζει το ταξίδι "εμπειρία".
Ο άλλος το κάνει για να παραμείνει ζωντανός.
Και τότε εμφανίζεται ο διακεκριμένος κύριος του τουριστικού lifestyle για να του εξηγήσει ότι η χώρα πρέπει να γίνει σκληρότερη, ότι τα "δωράκια τελείωσαν" και ότι η λύση είναι η φυλακή.
Αυτό δεν είναι πατριωτισμός.
Είναι η αισθητική του προνομίου που μετατρέπει την ανθρώπινη δυστυχία σε πρόβλημα αστυνομικής διαχείρισης.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον χρυσαυγιτισμό των σαλονιών τόσο επικίνδυνο.
Δεν χρειάζεται να φωνάζει "Αίμα, Τιμή" για να λειτουργεί η ίδια λογική.
Αρκεί να χωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν δικαίωμα να μετακινούνται, να ταξιδεύουν και να απολαμβάνουν τον κόσμο και σε εκείνους που, όταν μετακινούνται για να σωθούν, βαφτίζονται "εισβολείς".
Αρκεί να μετατρέπει τον πρόσφυγα σε απειλή.
Αρκεί να κάνει τη φυλακή "λύση".
Αρκεί να φέρνει στρατό και ΜΑΤ στη συζήτηση για ανθρώπους που φτάνουν από τη θάλασσα.
Και ύστερα o Τάσος Δούσης περνάει στο δεύτερο επίπεδο: στην επίκληση του αντισημιτισμού.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι γενοκτόνοι σιωνιστές είναι ιδεολογικά αδέλφια των ναζί. Δεν υπάρχει καμιά ιστορική αμφιβολία πως μαζί ναζί και σιωνιστές , έστειλαν στους φούρνους 6.000.000 αθώους εβραίους.
Η ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί κατά παραγγελία.
Η Συμφωνία Haavara του 1933 υπήρξε πραγματική συμφωνία μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και εβραϊκών αρχών στην Παλαιστίνη και διευκόλυνε τη μετανάστευση δεκάδων χιλιάδων Γερμανών Εβραίων προς την Παλαιστίνη. Το ίδιο το Μουσείο Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφει ότι περισσότεροι από 60.000 Γερμανοί Εβραίοι μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη κατά τη δεκαετία του 1930, οι περισσότεροι μέσω της Haavara.
Αυτό είναι ιστορικό γεγονός.
Δεν σημαίνει ότι "οι Εβραίοι συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ". Ασφαλώς και σιωνισμός και ναζισμός είναι ταυτόσημες ιδεολογίες. Γι αυτό και χρησιμοποιούν τις γνωστές Γκαιμπελικές μεθόδους την θυματοποίηση των θυτών. Έτσι ο αντισιωνιστής βαφτίζεται γκαιμπελικά αντισημίτης και έτσι ξερνιέται από το στόμα των Δούσηδων.
Παράλληλα ο πολυδιάστατος και πολυπράγμων Δούσης, περιέργως πως, μιλάει για αντισημιτισμό και αγνοεί παντελώς την καταδική της ηγεσίας του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αφορούν δολοφονίες, διώξεις και άλλες απάνθρωπες πράξεις, από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.
Αλλά έτσι είναι οι Δούσηδες...
Σήμερα, μπροστά στην καταστροφή της Γάζας και στον τεράστιο αριθμό των νεκρών αμάχων, η πολιτική κριτική στον σιωνισμό και στην ισραηλινή κυβέρνηση δεν μπορεί να απαγορεύεται διά της ετικέτας "αντισημιτισμός". Και ασφαλώς η γενοκτονία των Ευρωπαίων Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα απέναντι σε κάθε κριτική των σημερινών εγκλημάτων.
Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κράτους.
Και η ζωή ενός Παλαιστίνιου παιδιού δεν αξίζει λιγότερο από τη ζωή ενός Εβραίου παιδιού που δολοφονήθηκε από τους ναζί.
Αυτό είναι το ελάχιστο μέτρο ανθρώπινης ηθικής.
Και εδώ επιστρέφουμε στον Δούση.
Γιατί ο άνθρωπος που παρουσιάζει τους κατατρεγμένους ως «εισβολείς» και ζητά φυλακές για ανθρώπους που φτάνουν στη χώρα δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως υπεράνω ιδεολογιών, ως ουδέτερος παρατηρητής της κοινωνίας.
Ο λόγος του έχει πολιτικό περιεχόμενο.
Και αυτό το περιεχόμενο πρέπει να κρίνεται.
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε δώσει μια από τις πιο σκληρές περιγραφές του φασίστα:
"Ο φασίστας είναι μια μούμια που της φύγαν όλοι οι χυμοί της ζωής, είναι ένας νεκροζώντανος, ένας ζόμπι που πρέπει να ταφεί το ταχύτερο, καταρχήν για λόγους δημόσιας υγείας. Ο φασίστας είναι το άγος και το όνειδος της ράτσας των ανθρώπων..."
Η φράση αυτή δεν είναι πρόσκληση για βία. Είναι πολιτική και ηθική καταδίκη του φασισμού ως απανθρωποποίησης.
Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το διακύβευμα.
Γιατί όταν ο άνθρωπος απέναντι παύει να είναι άνθρωπος και γίνεται "λαθρομετανάστης", "εισβολέας", "απειλή", τότε έχει ήδη γίνει το πρώτο βήμα.
Το επόμενο βήμα είναι να θεωρηθεί φυσιολογική η φυλακή.
Μετά η καταστολή.
Μετά η βία.
Και στο τέλος η κοινωνία αναρωτιέται πώς έφτασε ως εκεί.
Έτσι λειτουργεί ο φασισμός.
Δεν κατεβαίνει εξαρχής από τα υπόγεια.
Προηγουμένως έχει περάσει από τα σαλόνια.
Έχει πιει την σαμπάνια του.
Έχει χωθεί στα βελούδινα καθίσματα των bussiness class.
Έχει μιλήσει με τη γλώσσα της "ασφάλειας", της "τάξης", της "πατρίδας" και του "ρεαλισμού".
Και όταν η κοινωνία συνηθίσει αυτή τη γλώσσα, τότε ο δρόμος προς το μαχαίρι γίνεται πολύ μικρότερος.
22/8/26 // Άρης Πολίτης // by Λευτεριά στην Παλαιστίνη