Fotis Chalkias

Αν googl-αρετε την φράση "πιο ΑΕΚ δεν γίνεται" το ΑΙ την χαρακτηρίζει ως "επιβεβαίωση ταυτότητας" δλδ είναι η ατάκα που χρησιμοποιείται για να εκφράσει την απόλυτη και αδιαμφισβήτητη σύνδεση μεταξύ ενός "φαινομένου" και της ΑΕΚ. Της ΜΑΝΑΣ ΑΕΚ να συμπληρώσω εγώ.. και όπου φαινόμενο, βάλτε τα περί οργάνωσης, ενημέρωσης απ' τα "γραφεία", να διασφαλίσει η ερασιτεχνική ένα σταθερό περιβάλλον, σταθερό γήπεδο, σταθερό ωράριο και όλα αυτά τα ωραία. Ναι σε όλα. Απλά ως γηραιότερος και με την εμπειρία απ' την "εμπλοκή" μου στα της ερασιτεχνικής με "πρόεδρο" τότε τον λατρεμένο (μας) αρχηγό Δ.Χ θα ήθελα να θυμίσω πως τα περισσότερα τμήματα της ομάδας "γεννήθηκαν" ή επέζησαν και αντιστάθηκαν απέναντι στον αφανισμό, με την ανιδιοτελή αγάπη και στήριξη λίγων. Τα νταμπλούχα κορίτσια μας για παράδειγμα, είναι project τεσσάρων χρόνων, φέτος πήγαν Ευρώπη(!) χωρίς ούτε ένα φιλικό, στα εκτός πάνε με ΚΤΕΛ ξέρω γω και αν εξαιρέσεις...

Περίπου 300 εκατομμύρια ανθρώπων παγκόσμια πάσχουν από κατάθλιψη. Η πάθηση καταπονεί τους ασθενείς ψυχικά και σωματικά. Η κατάθλιψη δημιουργεί αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, λύπης, απελπισίας και ενοχών, διαταραχές στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, μείωση της ποιότητας ζωής, αϋπνία, διαταραχές της όρεξης και διατροφής, αυξημένη θνητότητα και κίνδυνο αυτοκτονίας. Η πάθηση σχετίζεται με σχεδόν 1 εκατομμύριο θανάτους, λόγω αυτοκτονίας κάθε χρόνο παγκόσμια. Υπάρχει αποτελεσματική αντιμετώπιση με τη βοήθεια εξειδικευμένων γιατρών, ψυχιάτρων, ψυχολόγων και άλλων. Χρησιμοποιούνται συνήθως φάρμακα και ψυχοθεραπεία. Η θεραπεία με τη βοήθεια της μουσικής χρησιμοποιείται από μουσικοθεραπευτές για να βοηθά μερικούς ασθενείς να καταπολεμούν την κατάθλιψη, να βελτιώνονται και να αποκαθιστούν τη διάθεση τους διατηρώντας έτσι μια καλή ψυχική και σωματική υγεία. Ο ρόλος της μουσικοθεραπείας στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης εξετάστηκε, από ερευνητές σε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας. Είναι πράγματι σημαν...

Το καρτοτηλέφωνο για πολλά χρόνια ήταν ένα κατώφλι δημοκρατίας: ο καθένας, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, κατοχής κινητού, οικονομικής κατάστασης, μπορούσε να σταθεί στην άκρη του δρόμου, να βάλει ένα κέρμα ή μια κάρτα, και να συνδεθεί με τον κόσμο. Η απομάκρυνσή του σηματοδοτεί τη βίαιη ιδιωτικοποίηση της επικοινωνίας: η δυνατότητα του «καλέσματος» μετατρέπεται σε προνόμιο εκείνου που διαθέτει συμβόλαιο, συσκευή, δεδομένα, και άρα εντάσσεται ήδη στην αγορά. Το καρτοτηλέφωνο ήταν ένα σημείο αντίστασης, γιατί μπορούσε να λειτουργήσει έξω από το καθεστώς της ολοκληρωτικής επιτήρησης: δεν σε ταυτοποιούσε αμέσως, δεν έγραφε τον αριθμό σου σε μια βάση δεδομένων, δεν συνέδεε τη φωνή σου με ένα προφίλ καταναλωτή. Στην εξαφάνιση αυτών των μικρών κυψελών δημόσιας επικοινωνίας βλέπουμε την καθολική επικράτηση του ψηφιακού βιοπολιτικού μηχανισμού: κανείς δεν μπορεί να μιλήσει χωρίς να έχει «πρόσωπο», χωρίς να έχει ήδη εγγραφεί στο σύστημα. Εδώ διακυβεύεται κάτι πιο μεγάλο από την τεχνολογία: ε...

Σε άλλα νέα, το τμήμα που μας χάρισε τις μεγαλύτερες χαρές φέτος και έχει μπροστά του ευρωπαϊκά(!) παιχνίδια αποτελεί "συνώνυμο" της εκκρεμότητας, καθώς εκκρεμούν προπονήσεις & ημερομηνίες, εκκρεμούν ανανεώσεις, εκκρεμεί το γηπεδικό, εκκρεμεί εξοπλισμός, μια - εν συνόλω - εκκρεμότητα η φάση όλη.. τι γίνεται ? Τα κορίτσια (και τ' αγόρια) έκαναν την δουλειά ΚΑΙ στο futsal, αλλά τι να λέμε τώρα και σε ποιους.. Οι παραπάνω σκέψεις πέρασαν απ' το κεφάλι μου λίγες ώρες μετά το φαρμάκι του handball με το ιεκ ξυνή κι όπου "φαρμάκι" βάλε την ξεφτίλα της εξέδρας και όχι του αποτελέσματος αυτού καθαυτού, γιατί πολλά έχουν δει τα μάτια μου μ' αυτό μου φέρνει τρόμο.. για την διαχείριση των προσκλήσεων λέω..  Είμαστε παιδιά του Μπακαούκα εμείς και δεν παίρνουμε χαμπάρι.. Στους "μισθοφόρους" παίχτες (μας) δεν θα αναφερθώ, ενώ για τους οπαδούς του πληκτρολογίου που ρίχνουν χολή, μη γνωρίζοντας - καν -  τους κανονισμούς του αθλήματος, ή έρχονται μόνο με τ...

Δεν υπάρχουν λόγια... Νέα Φιλαδέλφεια 7/6/2025 Την καρδιά αν ρωτήσεις θα πει [..] Δημήτρης Χατζηχρήστος •༺ 1958 - 2025 ༻•

Η ΕΠΟ και η Πολιτεία “τιμωρούν” το Ποδόσφαιρο Γυναικών Σε μια χρονική συγκυρία που το ποδόσφαιρο γυναικών παγκοσμίως γνωρίζει άνθηση, η Ελλάδα επιλέγει για άλλη μία φορά να γυρίσει την πλάτη του. Ο φετινός Τελικός Κυπέλλου ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών. Η απόφαση αυτή, δεν προσβάλλει απλώς τις αθλήτριες, αλλά συνιστά μια ξεκάθαρη υποτίμηση του αθλήματος. Η ΕΠΟ με την κάλυψη και την αδιαφορία της Πολιτείας, αποφάσισε ότι το ποδόσφαιρο των γυναικών δεν αξίζει να έχει κοινό, δεν αξίζει χειροκροτήματα, δεν αξίζει καν την οικογένεια και τους φίλους των παικτριών. Κι όλα αυτά, την ώρα που ο τελικός των ανδρών, διεξήχθη μπροστά σε 55.000 φιλάθλους. Η σύγκριση είναι αποστομωτική και ντροπιαστική. Πού ακριβώς φοβήθηκαν οι διοργανωτές; Από τί απειλείται ο τελικός ώστε να αποκλειστεί το κοινό; Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η ασφάλεια αλλά η παθητική απαξίωση του ποδοσφαίρου γυναικών; Η επιλογή του Βόλου ως έδρα του τελικού, 300 χιλιόμετρα δηλαδή μα...

Τις προάλλες μου θύμισε το facebook εκείνο το όμορφο απόγευμα πριν δυο χρόνια που τρέχαμε με τον αδερφό μου στο ξενοδοχείο της ΑΕΚ στη Νέα Ερυθραία για να τονώσουμε την ομάδα πριν το κρίσιμο ντέρμπι στα πλέι οφ απέναντι στον παναθηναϊκό στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Χιλιάδες Ενωσίτες κάθε ηλικίας είχαν πλημμυρίσει το χώρο γιατί η ΑΕΚΑΡΑ του Ματίας άξιζε τον τίτλο και χρειαζόταν στήριξη. Τότε ο προπονητής δεν ήταν «εμμονικός», δεν ήταν «αφελής», δεν ήταν «αλκοολικός». Τότε ήταν το φαινόμενο που ήρθε και ανέστησε την ΑΕΚ. Και έτσι ήταν. Αλλά δυστυχώς σε αυτή τη χώρα η αγνωμοσύνη έχει γίνει επάγγελμα. Ο Ματίας Αλμέιδα να θυμίσουμε λίγο τι κατάφερε σε μόλις μια σεζόν; Παρέλαβε μία ομάδα διαλυμένη και λούζερ που είχε τερματίσει πέμπτη και είχε να νικήσει ντέρμπι τέσσερα χρόνια. Καλά, για Ευρώπη δεν συζητάμε καν. Εξαρχής ξεσκαρτάρισε το ρόστερ, κρατώντας αυτούς που πραγματικά χρειάζονταν. Δείγμα του ότι είχε μελετήσει πολύ την ΑΕΚ. Χάρη στον Ματίας όμως, κάποιοι παίκτες όχι απλώς έμειναν στην ΑΕΚ,...

Το 2004, ο Mel Gibson παρουσίασε μια από τις πιο ακραίες και διχαστικές ταινίες της νέας χιλιετίας. Το The Passion of the Christ δεν ήταν ένα ακόμη βιβλικό δράμα· ήταν ένα αιματοβαμμένο πείραμα, μια προσωπική διακήρυξη πίστης και ενοχής. Ο κόσμος παρακολούθησε έναν κινηματογραφικό σταυρό, τόσο ρεαλιστικό, που πολλοί ένιωσαν τον πόνο να περνά μέσα από την οθόνη. Η παραγωγή είχε ελάχιστη υποστήριξη από τα στούντιο. Ο Gibson χρηματοδότησε ο ίδιος την ταινία με πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια. Αρνήθηκε να τη γυρίσει στα αγγλικά και απέρριψε κάθε παρέμβαση στο μοντάζ. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ιταλία και οι περισσότερες σκηνές βίας ήταν πραγματικές, όχι ψηφιακές. Ο Caviezel χτύπησε δύο φορές από λάθος στα γυρίσματα και υπέστη υποθερμία. Οι συνθήκες γυρίσματος έγιναν μέρος του μύθου της ταινίας, σχεδόν σαν προσκύνημα. Η επιρροή της φάνηκε σύντομα. Δημιουργοί θρησκευτικών θεατρικών έργων και κινηματογράφου άρχισαν να μιμούνται τον τόνο και το ύφος της. Έκτοτε, πολλές χριστιανικές παραγωγές δίν...

Μέχρι και ο Ιούδας είχε φιλότιμο μην το ξεχνάτε αυτό ποτέ "ευσεβείς" χριστιανοί, που πρέπει επίσης να σας θυμίσω ότι ο Χριστός έκανε παρέα με πόρνες, μπεκρούλιακες, περιθωριακούς και OXI με "καλό κόσμο" γι' αυτό προσοχή στα νταραβέρια και τις συναναστροφές σας... Σε ότι αφορά τώρα τις "κάλπικες" ευχές σας, να ενημερώσω ότι το "Χριστός Ανέστη" ΔΕΝ είναι ευχή, είναι μεταφορά μηνύματος. Υποκείμενο και ρήμα. Δηλαδή, είναι αστείο να λέτε Χριστός Ανέστη σε όλους ή σας εύχομαι Χριστός Ανέστη.. Είναι σαν να λέτε "σας εύχομαι Κώστας ήρθε".... Παρ' όλα αυτά,  μαγκιά Του  θα πω εγώ.. Αν και ΔΕΝ πιστεύω ότι αναστήθηκε... Πιστεύω όμως ότι υπήρξε και ότι προσπάθησε.. Χρόνια καλά λοιπόν, με υγεία & φως! Ο φθόνος είναι η θρησκεία των μετρίων.. pic: web _ Πάσχα 2025

"Ονομάζομαι Νικόλας Άσιμος.  Ουχί Νίκος, ουδέ Νικόλαος.  Νικόλας, και το «Άσιμος» με γιώτα Γιατί το Άσιμος με γιώτα;  Γιατί όταν λέμε «ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής...» η  λέξη «άσημος» παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη «τραγουδιστής» και γράφεται με ήτα. Ενώ το Άσιμος είναι επώνυμο και ουχί ο επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου. Κάποτε θα με διαβάσεις, ίσως θ' ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δεν θα είμαι πια εγώ. Θα είναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τη χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν. Όσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες. Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ. Είναι καλύτερο να αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαινόταν γελοίο. Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.Το καλό μ...